Zamek Książąt Pomorskich w Darłowie

Pierwsze wśród pamiątek przeszłości miejsce, z uwagi na zakorzenienie w dalekiej historii, zajmuje Zamek Książąt Pomorskich (ul. Zamkowa 4), który został wybudowany w XIV w. Budowlę kazał wystawić książę Bogusław V z dynastii Gryfitów, jego następcy zaś, w tym Eryk I Pomorski, który swego czasu jako Eryk XIII dzierżył berło Danii, Norwegii i Szwecji, stopniowo zamek rozbudowywali, zmieniali układ jego pomieszczeń i go odnawiali. Dzisiaj zabytek znajduje się pod opieką Muzeum w Darłowie – Zamek Książąt Pomorskich, które strzeże jego przeszłości i krążących wokół niego opowieści, m.in. tej o zamieszkujących niegdyś zamkowe mury braciach Wilhelmie i Ryszardzie, połączonych wyjątkowo silną, braterską miłością.

Bracia razem wyruszali na wojny, walczyli w nich dzielnie, wzajemnie się osłaniając, razem z nich wracali. Aż pewnego dnia…, no właśnie, pewnego dnia wszystko się zmieniło. Na zamku pojawiła się bowiem księżniczka Gertruda, która przyjechała z Kamienia Pomorskiego w odwiedziny do swego wuja Bogusława. Była śliczna niczym pączek róży, powabna i nadzwyczaj miła. Obaj bracia zapałali do niej gorącą miłością, obaj nieustannie o niej myśleli, obaj pragnęli jej ręki. Tymczasem Gertruda darzyła sympatią… obu. Nie potrafiła zdecydować się, którego woli bardziej. Podziw wzbudzał w niej porywczy i władczy Wilhelm, jak i subtelny i nostalgiczny Ryszard. Pewnego majowego poranka wyszła na zamkowy balkon rozejrzeć się po otulonym śpiewem słowika, zamkowym ogrodzie. Pośród drzew spacerował Ryszard, który na widok księżniczki rzekł: „O cudna Gertrudo! Przy Twej urodzie i sto takich poranków jak ten jest niczym!”. Dziewczyna oblała się rumieńcem i wyrwawszy pąsową różyczkę z balkonowej donicy, rzuciła kwiat Ryszardowi, wołając: „Dziękuję poeto za tak miłe słowa!” i zniknęła za drzwiami swego balkonu. Widział to wszystko Wilhelm nieustannie obserwujący Gertrudę. Rzucił się na Ryszarda krzycząc, iż dziewczyna nie może należeć do nich obu, niechaj więc miecz zdecyduje, kto pojmie ją za żonę. Delikatny Ryszard wzbraniał się, mówiąc bratu, że to szaleństwo, przecież są braćmi, skalaliby swą wzajemną miłość, podnosząc na siebie miecz! Zresztą, najlepiej zapytać dziewczyny, niech sama zdecyduje, którego z nich woli. Na nic zdały się jednak lamenty Ryszarda, Wilhelm nazwał go tchórzem i na pojedynek wezwał.

Postanowili walczyć z dala od Darłowa tak, by nie niepokoić Gertrudy, u bram Stargardu. Walczyli długo i zaciekle aż Wilhelm przebił pierś Ryszarda. Gdy ujrzał, co uczynił, jego gniew zastąpiła bezdenna rozpacz z powodu śmierci umiłowanego brata, który błagał wszak o porozumienie. Nie mogąc znieść boleści, Wilhelm sam przebił swą pierś mieczem i skonał obok Ryszarda. Ludzie pochowali braci w polach koło Stargardu. Gdy wieść o strasznej walce dotarła do Darłowa, księżniczka Gertruda zamknęła się w swej komnacie przerażona i smutna.

Po kilku tygodniach miała dziwny sen. Oto wychodzi na balkon swej komnaty, spogląda w dół, a w ogrodzie, w księżycowej poświacie stoją jej dawni adoratorzy, prosząc by pochowała ich w zamkowej kaplicy. Już następnego dnia Gertruda wysłała z trumnami swych ludzi pod Stargard, by włożyli w nie ciała braci i przenieśli do zamku. Mogiłę rozkopano, lecz szczątków braci nie znaleziono. Były tam tylko dwa zardzewiałe miecze. Zabrano więc miecze, a potem wmurowano je w schody kaplicy. Mawiają, że od tego czasu dusze obu braci zaznały pojednania, księżniczka zaś nie miała więcej przykrych snów dotyczących jej dawnych zalotników.